Enige tijd geleden berichtte ik hier reeds over de fotoworkshop die ik in Sint-Petersburg volgde en het fotografisch werk dat hieruit voortvloeide.

Ik maakte in Sint-Petersburg de reeks ‘In my world’. Een reeks over kinderen (en hun families) met autisme. Na mijn trip in St.-Petersburg voelde dit niet aan als een afgewerkt project; ik wou meer. Na mijn gesprekken met de families ter plekke deed ik, eens thuisgekomen, nog een pak extra research en besliste om het project verder uit te werken in Oost-Europa (het westen van Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne). Ik diende mijn projectvoorstel in bij stichting Vocatio en startte meteen met het plannen van een trip naar Wit-Rusland.

In december vertrok ik voor een goeie week naar Wit-Rusland. Ik leerde er enkele fantastische mensen kennen en ging enthousiast aan de slag. Jammergenoeg werd ik ziek omwille van mijn zwangerschap en kon ik mijn fotoreeks niet naar behoren uitwerken…

Vanya_WR_20131_

In maart kwam dan het heugelijke nieuws dat ik één van de laureaten van vocatie 2014 ben. Vorige maandag werden we als laureaat officieel voorgesteld tijdens een prachtige gala-avond. Ik ben Mevr. Barones Sophie Jekeler (stichtster en directrice van de stichting Samilia) enorm dankbaar voor het selecteren en verdedigen van mijn dossier bij de jury. Uiteraard ben ik ook stichting vocatio erg dankbaar voor het vertrouwen en het extra duwtje in de rug dat deze beurs me geeft!

(Copyright foto`s gala-avond: Triptyque)

Vocatio1

 

Vocatio2

Momenteel ben ik volop bezig het project verder vorm te geven; te kijken welke richting ik exact uit wil en alles aan het bespreken met enkele ‘kenners’. In 2015 zal ik dan terug naar alle regio’s afreizen om ter plekke aan de slag te gaan. Het is een hele uitdaging maar ik heb er ongelooflijk veel zin in en hou jullie op de hoogte!

IMW1_

Karen

In juli volgde ik in Sint-Petersburg een fotoworkshop via yart onder leiding van 2 fotografen van het Italiaanse collectief terraproject. Het was een enorm boeiende en verrijkende ervaring.

De deelnemersgroep was internationaal (Italië, Colombia, Amerika, …) en zeer verscheiden. Iedereen werkte aan een persoonlijke fotoreeks maar er waren ook veel gemeenschappelijke contact- en uitwisselingsmomenten.

Ikzelf werkte een project uit rond autisme in Sint-Petersburg. Autisme wordt in Rusland nog niet écht aanvaard als ziekte en ouders met een kind met autisme raken vaak volledig geïsoleerd. Er is geen gespecialiseerde hulp, geen begrip en weinig toekomstperspectief voor het kind met autisme. Ik ging bij 3 gezinnen langs om het kind in zijn omgeving te fotograferen en de band tussen ouders en kind in beeld te brengen.

De week was kort maar intensief en ik wil mijn project in de toekomst zeker verder en diepgaander uitwerken.  De slideshow van de volledige groep met mijn volledige reeks beelden kan je via deze link alvast bekijken!

Hieronder alvast van elk kind/jongere die ik volgde 1 beeld:

inmyworld_karennachtergaele_04  inmyworld_karennachtergaele_13

inmyworld_karennachtergaele_20

Karen

Al vele keren heb ik de vraag “en, hoe was’t in Afrika?” gekregen. Vreemd hoe moeilijk ik het heb om een allesomvattend antwoord te geven op die vraag. Ik heb het gevoel dat het bijna niet te omschrijven valt…Nuja, ik ben ondertussen 2 maanden terug en het wordt dus toch tijd om een poging te ondernemen.

DSC_2642

DSC_2789

Woorden als “prachtig” en “extreme honger” hoor je niet in 1 zin te gebruiken en toch… Dit gebeurde al meermaals wanneer ik over Burundi (en niet zomaar “Afrika”) vertelde.

DSC_3145Burundi is een prachtig land in Oost-Afrika. Het ligt tussen Congo, Tanzania, Kenya en Rwanda. Men spreekt er Kirundi en Frans en betaalt er met de Burundeese Frank.

Enerzijds charmeerde Burundi me met z’n 100en tinten groen. De koffie- en theeplantages, de bananenbomen, de maïs,… Al die schakeringen groen op de vele heuvelruggen die Burundi rijk is met dan de prachtige rode aarde die in kleine paadjes kronkelend z’n weg zoekt tussen de plantages … Anderzijds ook het Tanganyika meer met zijn vissersbootjes aan de horizon, nijlpaarden in het wild en prachtige zonsondergangen. Een landschap dat ik na 2 weken bijlange nog niet beu was!

DSC_3190

DSC_3431

DSC_3698

DSC_3712

DSC_3803De meeste foto’s die ik er maakte werden gemaakt in en rond Ngozi; een stad in het noorden van Burundi. VIC kinderrechten ngo werkt er samen met AFEV (een locale ngo). Ze hebben er pas een opleiding tot restaurantpersoneel (koks en zaalpersoneel) opgestart. 27 jongeren krijgen er de kans om de opleiding te volgen. De jongeren zijn ex-straatkinderen of werden verstoten door hun familie of door de nieuwe partner van hun moeder of vader. Sommigen werden mishandeld. Ondanks hun zware verleden hebben de meesten nog contact met bepaalde familieleden. Door deze opleiding hopen ze op een nieuwe start voor henzelf én voor hun familie. Na 6 maanden is het de bedoeling dat ze de opleiding verlaten om stage te lopen en nadien een job te vinden in de horeca of het toerisme. De stage en het zoeken naar werk zijn ook een deel van het programma. Nadien is het de beurt aan 27 nieuwe jongeren.

DSC_2364

DSC_2363 Toen ik de jongeren de eerste dag ontmoette zag ik 27 “zwartjes”. Ik kon ze amper uit elkaar houden. Tijdens de periode dat ik daar was leerde ik alle jongeren stuk voor stuk kennen. 27 individuën met een eigen persoonlijkheid. Wat ze allen gemeen hadden was dat het allemaal zeer veerkrachtige mensen waren; vechters.

DSC_2589

DSC_2594We bezochten ook enkele families van de jongeren. De armoede en honger die ik daar zag, raakten me diep. De meeste families toonden een veerkracht die bewonderenswaardig is. Sommigen waren echter alle hoop op een (betere) toekomst kwijt. Hard om te zien maar jammergenoeg wel de realiteit.

DSC_3411

DSC_3322

DSC_4178 Toch wil ik hier niet vervallen in medelijden en “ocharmes”; ik wil ook niet zeggen dat iedereen in Afrika lacht en dus gelukkig is. Het is een ander leven, een leven dat wij ons niet kunnen voorstellen. Ook niet wanneer je er middenin staat, het met je eigen ogen ziet en met de mensen praat. Je kan je proberen in te leven; maar op het einde van de rit weet je dat je ‘s avonds terug een warme maaltijd kan eten en in een goed bed kan slapen (of toch tenminste na enkele dagen).

DSC_3352Dat ik niet in stereotypen wil vervallen na deze trip wil niet zeggen dat ik onverschillig wil toekijken. Sommige initiatieven, projecten, gesprekken,… zijn enkel een druppel op een hete plaat. Maar die druppel kan voor bepaalde mensen of families van onschatbare waarde zijn. Daarom wil ik ook mijn verhaal zoveel mogelijk vertellen en vooral mijn foto’s aan zoveel mogelijk mensen tonen.

DSC_2810

DSC_2898

DSC_4058

Een stukje van mijn hart bleef achter in dit prachtige land en bij deze fantastische jongeren!

Karen